Դասընթացի մասին
Ժամանակակից մարդը հաճախ ապրում է «ճիշտ»,
բայց չի ապրում «իրական»։
բայց չի ապրում «իրական»։
Մենք հարմարվում ենք, վերահսկում ենք մեզ,
կատարում ենք սոցիալական սպասելիքները,
և դրա դիմաց վճարում ենք ներքին լարվածությամբ,
տագնապով, դատարկությամբ կամ մշտական հոգնածությամբ։
կատարում ենք սոցիալական սպասելիքները,
և դրա դիմաց վճարում ենք ներքին լարվածությամբ,
տագնապով, դատարկությամբ կամ մշտական հոգնածությամբ։
Ոչ որպես հիվանդություն,
այլ որպես հոգեկան հարմարվողական կառուցվածք։
───────────────────────────────────
───────────────────────────────────
— մշտական ներքին լարվածություն
— ապագայի վերահսկման փորձ
— վախ առանց կոնկրետ վտանգի
— հույզերի թատերականացում
— ուշադրության և հաստատման պահանջ
— ներքին դատարկության քողարկում արտաքին էքսպրեսիայով
— կասկածամտություն
— անվերջ ինքնավերլուծություն
— որոշում կայացնելու դժվարություն
— սխալվելու վախ
— կրկնվող մտքեր
— պարտադրող գործողություններ
— վերահսկման մոլուցք որպես տագնապի կառավարում
— հոգեկան լարվածության մարմնական արտահայտում
— ցավեր, սեղմումներ, անհասկանալի ֆիզիկական գանգատներ
— ոչ խորը դեպրեսիա
— կյանքի իմաստի մթագնում
— «ամեն ինչ նորմալ է, բայց լավ չէ» զգացում
───────────────────────────────────
───────────────────────────────────
ովքեր ապրում են ֆունկցիոնալ,
բայց ներսում ապրում են մշտական լարվածությամբ
───────────────────────────────────
───────────────────────────────────
───────────────────────────────────
